Idea
Pomysł na rotację pracy pojawił się w odpowiedzi na problem zapewnienia stabilnego funkcjonowania przedsiębiorstw na rynku, uwalniając je od negatywnych skutków zmian w składzie personelu. Firma unika strat w produkcji podczas, gdy jej pracownicy przechodzą szkolenie. Jako instrument aktywizacji pracowników do podnoszenia swoich kwalifikacji, jak również bezrobotnych do aktywnego poszukiwania pracy, realizuje cele stawiane programom aktywizacji zawodowej jak również programom rozwoju zasobów ludzkich. Relacja pomiędzy liczbą pracowników skierowanych na szkolenia, jak również liczbą osób spoza przedsiębiorstwa pozostaje co do zasady stała, co sprawia, iż liczba osób zatrudnionych w przedsiębiorstwie pozostaje bez zmian. Aby system rotacji pracy mógł funkcjonować prawidłowo, osoby bezrobotne zatrudnione jako zastępcy, w przypadku gdy ich stanowisko pracy będzie wymagało umiejętności specjalistycznych, powinny wcześniej ukończyć niezbędne szkolenia i podjąć przygotowanie zawodowe.

Wdrażanie projektu rotacji pracy będzie przebiegało równolegle dla dwóch grup podmiotów: jedną grupę będą stanowili pracownicy, drugą grupę osoby bezrobotne poszukujące pracy.

Pierwszy etap realizacji projektu rotacji pracy należy rozpocząć od przeszkolenia osób bezrobotnych, wytypowanych do zatrudnienia w formie zastępców. Na tym etapie pracownicy nie będą jeszcze mogli opuścić swoich stanowisk pracy. Drugi etap realizacji projektu to właściwa rotacja, to znaczy zastąpienie pracowników, którzy odbywają szkolenia zawodowe zastępcami, po uprzednim przygotowaniu zawodowym. Możliwe jest rozwinięcie projektu rotacji pracy na trzeci etap, który obejmie wzrost kadry przedsiębiorstwa, składającej się z dotychczasowych pracowników, którzy podnieśli swoje kwalifikacje na szkoleniach zawodowych i nowo zatrudnionych zastępców.

Program rotacji pracy pozwala na szkolenia dla pracowników po minimalnych kosztach, co gwarantowane jest udziałem środków publicznych w realizacji przedsięwzięcia. Podniesione lub zdobyte nowe kwalifikacje przez pracowników przedsiębiorstwa umożliwią rozwój firmy i potencjalnie mogą przyczynić się do jej sukcesu na rynku, przy minimalizacji ryzyka i kosztów dla pracodawcy.

Doświadczenia międzynarodowe
Dla przedsiębiorców zatrudniających pracowników zawsze pozostaje alternatywa, pomiędzy wąską specjalizacją personelu na wybranej dziedzinie lub rotacją zatrudnienia. Jako pierwsi zalety rotacji pracy odkryli Japończycy, którzy już w latach pięćdziesiątych XX wieku odeszli od tradycyjnej formy zatrudnienia na rzecz zatrudnienia rotacyjnego. Rotacja zwiększyła elastyczność i mobilność personelu, zmienił się model przedsiębiorstwa, z korzyścią dla innowacyjności produkcji. Japońskie firmy stworzyły wewnętrzny rynek pracy, dysponując szeroką kadrą pracowników, którzy stale podnosili swoje umiejętności w praktyce. Innowacyjność powojennej gospodarki japońskiej sprawiła, iż uzyskała ona zdecydowaną przewagę konkurencyjną nad gospodarkami Stanów Zjednoczonych oraz Europy. Wdrażane programy rotacji pracy zapobiegały monotonii w pracy i umożliwiały szybką zmianę profilu produkcji.

W Europie o JobRotation zaczęto mówić w latach osiemdziesiątych XX wieku. Na szerszą skalę model rotacji pracy wdrożyła Dania.

Obecnie rotacja pracy obecna jest we wszystkich krajach WE, niektóre państwa włączyły rotację pracy do ogólnej polityki rynku pracy i polityki edukacyjnej (np.Austria).

Przyjęte regulacje prawne umożliwiają finansowanie ze środków budżetu państwa kosztów szkoleń pracowników i zastępców.

JobRotation w Polsce
Wdrożenie modelu rotacji pracy w Polsce przebiegało z kilkuletnim opóźnieniem, w stosunku do krajów WE. Pierwsze dwa projekty poświęcone tej idei zostały zrealizowane przez Izbę Przemysłowo-Handlową w Krakowie, w ramach programów Leonardo da Vinci (1999-2001) oraz Phare Access (2001-2002). W latach 2001-2002 powstała lokalna sieć partnerska w Małopolsce i został wdrożony projekt rotacji pracy w przedsiębiorstwie Severt Polska w Gorlicach. Sukcesem projektu było przeszkolenie 43 pracowników firmy w Niemczech oraz zatrudnienie po upływie okresu realizacji projektu na stałe 10 bezrobotnych.

Kolejne trzy projekty rotacji pracy zostały zrealizowane w latach 2003-2007. Pierwszym projektem o szerszym zasięgu był realizowany w ramach programu Phare 2001 projekt „Jobrotation w województwie łódzkim”(2003-2004). Wciąż aktywny jest portal internetowy projektu www.job-rotation.pl . Projekt objął 48 firm: 19 firm mikro (poniżej 10 pracowników), 24 firm małych (poniżej 50 pracowników) oraz 5 firm średnich (poniżej 250 pracowników). Rotacja objęła 150 osób. Projekt zakończył się sukcesem, ponieważ ponad 60 % bezrobotnych zatrudnionych w projekcie jako zastępcy znalazło stałe zatrudnienie w firmach uczestniczących w projekcie. Zasięg terytorialny projektu ograniczył się do województwa łódzkiego, w przeciwieństwie do projektu realizowanego przez konsorcjum kierowane przez WYG International pod nazwą „Rotacja pracy” (2004-2007). Projekt jest finansowany w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Rozwój Zasobów Ludzkich. Projekt ma szeroki zasięg terytorialny, jako pierwszy projekt rotacji pracy w Polsce obejmuje terytorium całego kraju. Realizację projektu zleciła Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości. Projekt zakłada aktywny udział urzędów pracy, które typują osoby bezrobotne do roli zastępców. Wskaźniki realizacji projektu są znaczące: projekt obejmuje 250 firm z sektora MSP z terenu 62 powiatów, szkolenia w ramach rotacji pracy dla 1000 pracowników, seminaria i konferencje promujące projekt w 16 województwach. Portal internetowy projektu można znaleźć pod adresem www.rotacjapracy.pl . Region warmińsko-mazurski, jako miejsce szczególne na mapie Polski, z najwyższym wskaźnikiem stopy bezrobocia i zarazem najniższym wskaźnikiem aktywności zawodowej w grupie osób pomiędzy 25 a 64 rokiem życia jest szczególnie właściwym miejscem dla podejmowania prób aktywizacji zawodowej i realizacji projektów poświęconych promocji zatrudnienia. Warmińsko-Mazurski Zakład Doskonalenia Zawodowego, w ramach inicjatywy wspólnotowej EQUAL, stworzył projekt rotacji dla sektora budowlanego, pod nazwą „Budujmy razem”. Projekt objął rotacją 80 pracowników oraz 84 zastępców. W ramach projektu zorganizowano rotację dla 10 osób bezrobotnych w przedsiębiorstwach położonych w regionie Limoges we Francji.

Perspektywy rozwoju (szanse i zagrożenia)
Polski system prawny nie przewiduje szczególnych regulacji dotyczących rotacji pracy. Szereg inicjatyw i programów bezpośrednio lub pośrednio wspierał wdrożenie modelu Jobrotation. W latach 1999-2003 były to programy Leonardo da Vinci oraz Phare Acces. W latach 2004-2007 taką formułę ustanawiał Sektorowy Program Operacyjny Rozwój Zasobów Ludzkich. Korzystano również z inicjatywy wspólnotowej EQUAL.

Kolejnym etapem rozwoju rotacji pracy w Polsce powinien być okres lat 2007-2013. Program operacyjny Kapitał Ludzki podkreśla konieczność rozwoju kształcenia ustawicznego (program uczenia się przez całe życie), w tym również promuje formę kształcenia na odległość.

Dla projektów rotacji pracy szczególną wagę będą miały priorytet 1 Zatrudnienie i integracja społeczna, dla realizacji którego przewidziano 506,2 mln Euro oraz priorytet 2 Rozwój zasobów ludzkich i potencjału adaptacyjnego przedsiębiorstw o planowanym budżecie 672,3 mln Euro. Istotną rolę dla rotacji pracy będzie odgrywał również priorytet 7 Rynek pracy otwarty dla wszystkich oraz promocja integracji społecznej, realizowany na szczeblu regionalnym.

Projekty pilotażowe rotacji pracy przewidują staże jako formę zatrudnienia dla zastępców, ze względu na wysokie koszty innych form zatrudnienia, które ponosi pracodawca. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z 20 kwietnia 2004 r. ( Dz.U. z 2004 r. nr 99 poz. 1001) ustanowiła nowy instrument inwestowania w rozwój zasobów ludzkich w przedsiębiorstwach w postaci funduszu szkoleniowego. Fundusz tworzą wpłaty pracodawców w wysokości nie niższej niż 0,25 % funduszu płac oraz inne wpływy. Pracodawca realizujący zakładowy plan szkoleń może wystąpić do powiatowego urzędu pracy o refundację kosztów szkolenia lub wynagrodzenia ze składkami na ubezpieczenie społeczne na podstawie zawartej z urzędem pracy umowy o refundację.

Decydującym o sukcesie rotacji pracy czynnikiem w zakresie organizacyjnym będzie tworzenie partnerstw z udziałem czynników publicznych i prywatnych. Takie partnerstwa winny objąć powiatowe urzędy pracy, organizacje pozarządowe oraz przedsiębiorców.

Analiza finansowa wskazuje natomiast, iż głównym czynnikiem umożliwiającym wdrożenie schematów rotacji pracy w przedsiębiorstwach na szerszą skalę będzie Program operacyjny Kapitał Ludzki.

Główną barierą, którą można zidentyfikować jest brak wiedzy na temat rotacji pracy wśród przedsiębiorców z sektora MSP. Pracodawcy nie uważają rotacji pracy za priorytetowy czynnik rozwoju przedsiębiorstwa. Konieczne jest przekonywanie o korzyściach wynikających ze stworzenia wewnętrznego rynku pracy w ramach przedsiębiorstw, obejmującego pracowników i zastępców.

Rotacja pracy jest złożonym mechanizmem łączącym dwa, doskonale znane instrumenty rynku pracy: rozwój zasobów ludzkich oraz integrację zawodową osób bezrobotnych. Powoduje to konieczność zaangażowania zewnętrznego partnera, do którego należałaby koordynacja koniecznych elementów tego schematu.

Źródła finansowania rotacji pracy układają się w mozaikę funduszy, programów, inicjatyw. Europejski Fundusz Społeczny stanowi wspólną ramę dla finansowania integracji osób bezrobotnych i inwestowania w szkolenia dla pracowników. Jednakże fakt, iż rotacja pracy obejmuje dwa różne działania sprawia, iż koszty rotacji winny być rozłożone na dwa priorytety równomiernie.

Wprowadzenie regulacji prawnej dotyczącej rotacji pracy stanowiłoby niezbędną ramę organizacyjną dla tworzenia projektów rotacyjnych i zapewniłoby źródła finansowania dla poszczególnych elementów modelu rotacji pracy.

Główni uczestnicy rynku pracy nie są przygotowani do odgrywania roli liderów i inicjatorów projektów rotacji pracy. Szczególnie widoczny jest brak rozwiniętej współpracy pomiędzy instytucjami szkoleniowymi, co wywiera negatywny wpływ na jakość i zakres szkoleń oferowanych przedsiębiorcom.

Tomasz Kmiecik
radca prawny

Założenie spółki z o.o. wiąże się z szeregiem czynności prawnych i organizacyjnych do wykonania. W pierwszym rzędzie należy podjąć decyzję o najistotniejszych dla przyszłej spółki kwestiach: jej przedmiocie działalności, nazwie, siedzibie oraz strukturze udziałowców. Bardzo istotna jest wysokość kapitału zakładowego (minimalna jej wartość wynosi obecnie 5.000 zł.), wartość nominalna udziałów (minimalna ustawowa wysokość wynosi obecnie 50 zł.) oraz sposób pokrycia obejmowanych przez wspólników udziałów (gotówką lub wkładem niepieniężnym – tzw. aportem). W dalszej kolejności należy rozważyć istotne dla funkcjonowania przyszłej spółki kwestie prawne, związane m. in. z uprzywilejowaniem udziałów, ograniczeniami w ich zbywalności (zabezpieczeniem spółki przed próbami przejęcia), przyznaniem wspólnikom dopuszczalnych prawem uprawnień osobistych, kompetencjami organów spółki, ewentualnym quorum niezbędnym do przeprowadzenia zgromadzenia wspólników oraz wymaganą większością głosów do podejmowania określonych uchwał, jak również reprezentacją spółki, sposobem powoływania i odwoływania członków zarządu oraz długością ich kadencji, powołaniem prokury i wiele innych prawnych aspektów działania spółki. W tym celu niezbędne jest dokładne określenie celów biznesowych, ale i organizacyjnych zakładanej spółki oraz pewna wizja funkcjonowania spółki, jak również świadomość niebezpieczeństw i ryzyk związanych z wyborem określonych opcji. Po dokonaniu powyższych ustaleń odnoszących się do ostatecznego kształtu prawnego spółki, konieczne jest ubranie ich w regulacje prawne poprzez przygotowanie projektu umowy spółki. Projekt taki powinien odpowiadać wymaganiom przepisów prawa spółek handlowych, a najlepszą drogą do uzyskania umowy dokładnie odpowiadającej wyobrażeniom na temat działalności spółki wydaje się skorzystanie z fachowej pomocy prawnej.

Po zakończeniu fazy uzgodnień prawnych, konieczna będzie wizyta u notariusza i podpisanie umowy spółki przez przyszłych wspólników lub osoby ich reprezentujące. Od niedawna istnieje również możliwość zawarcia umowy spółki z wykorzystaniem specjalnego wzorca udostępnianego online. Oczywiście, znacznym ułatwieniem tego etapu czynności organizacyjnych będzie powierzenie ich profesjonalistom, współpracującym ze sprawną kancelarią notarialną. Po uzyskaniu odpisu aktu notarialnego zawierającego umowę spółki, rozpoczyna się kolejny etap – rejestracji spółki. Nowopowstała spółka wymaga bowiem zarejestrowania w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego oraz licznych zgłoszeń, m. in. we właściwym urzędzie statystycznym oraz urzędzie skarbowym. Istotne jest, że istniejąca na tym etapie tzw. “spółka w organizacji” może już podejmować pierwsze czynności prawne. Po uzyskaniu postanowienia Sądu o wpisie spółki do rejestru sądowego, spółka działa jako osoba prawna, przejmująca wszystkie prawa i obowiązki spółki w organizacji. Podsumowując, procedura rejestracji spółki z o.o., jeżeli zostanie odpowiednio przemyślana, zorganizowana i przeprowadzona, nie powinna nastręczać większych trudności. Z uwagi jednak na fakt, że spółka i jej wspólnicy od momentu podjęcia decyzji o rozpoczęciu działalności, powinni raczej koncentrować się wyłącznie na celach biznesowych, rozsądnym wydaje się rozważenie powierzenia zadania założenia i rejestracji spółki profesjonalistom – radcom prawnym, zajmującym się na codzień m.in. zakładaniem i obsługą podmiotów gospodarczych, i to działających w najróżniejszych formach organizacyjnych.

Czy jest możliwe takie funkcjonowanie w życiu, pracy zawodowej, działalności gospodarczej, żeby w ogóle nie mieć kontaktu z systemem prawnym? Odpowiedź na to pytanie brzmi: „nie”. Z prawem spotykamy się na każdym kroku. Gdy wychodzimy na spacer z wózkiem dziecięcym, stajemy się „pieszym” w znaczeniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kiedy wchodzimy do sklepu, stajemy się „konsumentami”, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego oraz ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej (…). Idąc do urzędu, nieświadomie stajemy się stroną w postępowaniu administracyjnym, z wszelkimi tego skutkami prawnymi. Natomiast używając swojego komputera osobistego jesteśmy zobligowani do przestrzegania przepisów ustaw o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz o ochronie baz danych.

Czy pamięta Pan/Pani swój pierwszy świadomy kontakt z prawem? Czy były to pozytywne odczucia? Większość ludzi odkrywa, że system prawny dotyczy także ich, w sytuacjach nieprzyjemnych, bądź nawet dramatycznych. Czy tak musi być? Czy nie rozsądniej jest w porę zadbać o swoje bezpieczeństwo prawne i zminimalizować ryzyko popadnięcia w konflikt z prawem?

Często można usłyszeć argumentację: „Po co mam płacić prawnikowi? Przecież umiem czytać, mniej więcej orientuję się w systemie prawnym. Lepiej sam kupię sobie kodeksy i zadbam o swoje interesy”. To błędne podejście. Właściwe stosowanie prawa polega przede wszystkim na umiejętnym godzeniu sytuacji życiowych z normami prawnymi. Normy prawne są przekazem prawodawcy i władzy sądowniczej, zawartym zarówno w przepisach prawnych (przy czym właściwe odczytanie normy prawnej czasami wymaga sięgnięcia do wielu przepisów, a nawet kilku aktów prawnych), jak i orzecznictwie, a niekiedy w dorobku doktryny. Prawidłowe ustalenie normy prawnej najczęściej wymaga dokonywania zabiegu wykładni, co z kolei wymaga już specjalistycznej wiedzy odnośnie reguł interpretacyjnych.

Podobnie jak dobry lekarz leczy choroby, ale także troszczy się o profilaktykę pacjenta, dobry prawnik dba o usunięcie lub zminimalizowanie negatywnych następstw prawnych, ale także „profilaktycznie” konsultuje ze swoim Klientem planowane czynności przed wystąpieniem określonych skutków prawnych. W innych krajach przyjęło się, że każda rodzina ma swojego lekarza, ale także prawnika, z którym jej członkowie konsultują wszystkie ważne decyzje. W Polsce również istnieje zapotrzebowanie na instytucję „prawnika rodzinnego”. „Prawnik rodzinny” musi być osobą godną najwyższego zaufania, mającą na względzie wyłącznie najlepiej pojęty interes swojego Klienta, posiadającą odpowiednie kwalifikacje i umiejętność tłumaczenia zawiłych kwestii w sposób łatwy.

W działalności naszej Kancelarii kierujemy się zasadą, że prawnik musi myśleć, jak jego Klient. Tylko wówczas jest w stanie udzielić mu właściwej porady prawnej. Cała reszta jest już wyłącznie kwestią odpowiedniego warsztatu … Jeżeli interesuje Pana/Panią nasza oferta, proszę kliknąć tutaj.

Należy przeczytać pouczenie. Każda decyzja administracyjna musi bowiem zawierać pouczenie o możliwości odwołania się od niej. W treści pouczenia powinien być podany organ właściwy do rozpoznania odwołania, przy czym odwołanie składa się za pośrednictwem (tj. adresując do) organu, który wydał błędną decyzję. Bardzo istotne są również terminy. Podstawowy termin do złożenia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jednak należy uważać! Inne terminy obowiązują przy zaskarżeniu postanowień organów administracyjnych, a jeszcze inne przy składaniu skargi do sądu administracyjnego.

Najlepszym rozwiązaniem jest w takim przypadku zasięgnięcie opinii profesjonalnego prawnika, lub udzielenie mu pełnomocnictwa do poprowadzenia sprawy. Jeżeli chcą Państwo zapoznać się z ofertą naszej Kancelarii, zapraszamy tutaj.

Terminy do zaskarżenia niekorzystnego orzeczenia sądu zależą od rodzaju postępowania, rodzaju wydanego orzeczenia oraz aktualnej sytuacji procesowej. Przykładowo, w postępowaniu cywilnym (także w sprawach gospodarczych), termin do złożenia apelacji od wyroku sądu I instancji wynosi zasadniczo 2 tygodnie od doręczenia wyroku z uzasadnieniem. W celu przygotowania apelacji należy jednak uzyskać uzasadnienie wyroku, zaś termin na złożenie wniosku o sporządzenie przez Sąd uzasadnienia wynosi 1 tydzień. Istotny jest również wybór właściwego narzędzia, za pomocą którego zamierzamy zaskarżyć orzeczenie. W przypadku wyroku jest to apelacja, ale zwyczajnym środkiem zaskarżenia w przypadku postanowienia, kończącego postępowanie w sprawie, jest już zażalenie. Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zaskarżamy sprzeciwem, ale od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym przysługują z kolei zarzuty. Każdy z powyższych środków zaskarżenia związany jest z innymi wymaganiami, tak co do formy, konstrukcji, jak i opłat sądowych. Poza tym, przy zaskarżaniu orzeczeń sądowych bardzo istotne jest dobranie zarzutów, a więc prawnych zastrzeżeń, które zgłaszamy w stosunku do wydanego orzeczenia. Zarzuty są bardzo istotnym elementem naszego „odwołania” i ukierunkują zakres badania sprawy przez sąd II instancji oraz będą miały z reguły decydujący wpływ na sposób sformułowania przez nas wniosków, które kierujemy do sądu II instancji. Wbrew pozorom, zdecydowanie niewystarczające jest samo podważenie sposobu oceny dowodów przez sąd I instancji, zaś – jak wskazano wyżej – często zbyt późno jest na prezentowanie Sądowi nowych dowodów.

Należy mieć także na względzie, że popełnienie jakichkolwiek błędów na etapie zaskarżania orzeczenia może mieć w zasadzie nieodwracalne skutki i doprowadzić do tzw. uprawomocnienia się orzeczenia, a więc sytuacji, w której nie będzie dopuszczalne złożenie jakiegokolwiek zwyczajnego środka zaskarżenia od wydanego wyroku, a on sam – przy zachowaniu odpowiedniej procedury – będzie podlegał wykonaniu.

W tej sytuacji najlepszym wyjściem wydaje się zlecenie poprowadzenia sprawy profesjonalnemu prawnikowi, lub co najmniej zasięgnięcia jego opinii odnośnie zasadności składania środka zaskarżenia. W celu skontaktowania się z naszą kancelarią zapraszamy tutaj.

Na pewno każdemu z Państwa zdarzyła się sytuacja, że słuchając „eksperta” w jakieś dziedzinie, zgubił wątek i po prostu przestał rozumieć, o czym ów ekspert mówi. Czy to powód do zakłopotania? A może wstydu z powodu niewystarczającej wiedzy fachowej? Czy zadając pytanie nie spowoduję zniecierpliwienia, lub nawet rozdrażnienia naszego „eksperta”? Oczywiście, jeśli jest on faktycznie „ekspertem” w swojej dziedzinie, to oprócz ogromnego zasobu wiedzy i doświadczenia powinien mieć cechę, sprawiającą, że również w Państwa oczach pozostanie ekspertem. Tą cechą jest umiejętność komunikowania swojej wiedzy drugiemu człowiekowi.

Zdając sobie sprawę, że szczególnie trudno jest tłumaczyć skomplikowane sprawy prostym językiem, bez zmiany sensu i gubienia szczegółów, bardzo duży nacisk kładziemy w naszej działalności na odpowiednie zrozumienie z Klientami. Nasze doświadczenie pokazuje, że przy odpowiednim poziomie wiedzy fachowej i przygotowania konkretnego tematu, przekazanie odpowiednich informacji Klientowi w „jego języku” jest możliwe.

Uczestnicy obrotu prawnego zadrukowują tysiące stron cennego papieru w nadziei, że rozbudowane, skomplikowane, wielopoziomowe umowy, porozumienia, protokoły dodatkowe, aneksy, załączniki itp. pomogą im w bezkonfliktowej współpracy. Nikt bowiem, przystępując do podpisywania umowy, nie zakłada chyba powstania sporu. W starożytnym Rzymie ukuło się nawet powiedzenie: „clara pacta, claros amicos faciunt” ( jasne umowy czynią [ze stron] prawdziwych przyjaciół).
Niestety, doświadczenie zawodowe pokazuje, że częstokroć te potężne umowy na wielu stronach papieru zawierają podstawowe błędy, dyskwalifikujące je jeszcze przed podpisaniem. Czasami można spotkać wręcz takie umowy, które wydają się być jedynie nieudolnymi tłumaczeniami z innych języków, zupełnie nie przystosowanymi zarówno do polskiego systemu prawnego, jak i do wymogów języka polskiego. Czasami spotyka się umowy – „kalki”, spisane z wielu projektów, zawierające podstawowe błędy normatywne, mogące w praktyce powodować nawet nieważność umowy z mocy prawa.

Nie ulega wątpliwości, że napisanie naprawdę „dobrej” umowy polega na trzech elementach: wysłuchaniu stron, przewidzeniu sytuacji „nadzwyczajnych” oraz przelaniu tego na papier w taki sposób, żeby było spójne, klarowne, logiczne i poprawne jurydycznie. Stara, dobra, szkoła sporządzania umów cywilnoprawnych mówi, że umowa powinna być krótka, a w jej treści ważne jest każde słowo – każdy wyraz może bowiem wywierać skutki normatywne. Oznacza to, że w razie sporu, lub jakiejkolwiek wątpliwości interpretacyjnej, trzeba liczyć się z dokładnym analizowaniem każdego wyrażenia, użytego w treści umowy, a nawet kontekstów w jakich użyto poszczególnych pojęć, wyrażeń, lub zwrotów leksykalnych. Punktem honoru dobrego prawnika jest więc skonstruowanie takiej umowy, która będzie odpowiednio krótka, przejrzysta i jednoznaczna, a także która – wraz z przepisami kodeksowymi – zawierać będzie kompletną regulację łączących strony stosunków.

Jeżeli są Państwo zainteresowani pomocą w sporządzaniu projektów, lub opiniowaniem gotowych projektów umów, a nie korzystają Państwo z innej pomocy prawnej, prosimy o kontakt.

Typowa sytuacja: korzystne warunki współpracy zaproponowane przez kontrahenta, Państwa przedsiębiorstwo realizuje swoje zobowiązanie, wystawia fakturę (po czym odprowadza podatek VAT) i zasadnie oczekuje na zapłatę w terminie, określonym w fakturze. Termin mija bezskutecznie … Kontrahent obiecuje szybką zapłatę (lub milczy), kolejne wezwania do zapłaty pozostają bez odpowiedzi. Wreszcie decydujecie się Państwo na skierowanie sprawy do sądu … Po uprawomocnieniu nakazu (lub wyroku) rozpoczynacie egzekucję. I nagle: zaskoczenie. Komornik przesyła zawiadomienie o zbiegu egzekucji, postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu jego bezskuteczności lub wpływa postanowienie sądu o ogłoszeniu upadłości dłużnika…

Jakie możliwości działania pozostają w opisanej powyżej sytuacji? Czy, przy braku jakiegokolwiek majątku dłużnika, jest możliwe chociażby częściowe wyegzekwowanie Państwa należności? Czy przy ujawnieniu wielu innych postępowań egzekucyjnych, w tym także tych, dotyczących należności tzw. publicznoprawnych (podatki, składki ZUS) lub roszczeń pracowniczych, mają Państwo dużą szansę na otrzymanie w praktyce choć niewielkiej części swoich należności? Oczywiście, że nie … A jak mógłby wyglądać ten sam przypadek, gdyby przed zawarciem umowy z wątpliwym kontrahentem skorzystali Państwo ze standardowej pomocy wykwalifikowanego radcy prawnego, który podpowiedziałby, jakie sposoby zabezpieczeń prawnych można w danej sytuacji wykorzystać i przygotowałby projekt odpowiedniej umowy? Przecież istnieje cały szereg środków prawnych, służących uniknięciu takich właśnie sytuacji. Dobrze skonstruowana umowa i odpowiednio dobrane zabezpieczenia prawne mogą sprawić, że mimo braku środków na rachunku dłużnika będzie możliwe zaspokojenie Państwa roszczeń. Odpowiednio szybka reakcja na brak płatności przez dłużnika może zabezpieczyć środki na pokrycie Państwa roszczenia i kosztów ewentualnego postępowania. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie egzekucyjne może zmaksymalizować możliwość wyegzekwowania należności od dłużnika. Mając „w ręku” odpowiednie do danej sytuacji zabezpieczenie prawne, możliwość wyegzekwowania Państwa należności zwiększyłaby się co najmniej kilkukrotnie. Niestety, najczęściej prowadząc własny biznes, zbyt mało myśli się o „czarnych scenariuszach” i wiele czynności podejmuje się w biegu, bez niezbędnego zastanowienia. Czasem jest to sposób na odpędzenie niechcianych myśli. A przecież, zlecając odpowiednie zabezpieczenie prawne wykwalifikowanemu specjaliście, ciężar takiego myślenia spadłby właśnie na jego głowę, a cała Państwa energia mogłaby zostać skierowana na rozwój własnego biznesu i sposoby zwiększania zysku.

Celem prowadzenia działalności zawodowej przez radców prawnych jest właśnie doradzanie przedsiębiorcom pod względem prawnym w różnych sytuacjach, także w celu odpowiedniego zabezpieczenia prawnego. Bardzo wielu przedsiębiorców przekonało się już, że zapewnienie sobie odpowiedniej jakości obsługi prawnej pozwala na spore oszczędności tak finansowe, jak i czasu i energii potrzebnych do prowadzenia właściwej działalności.

Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.